Σίγουρα θα ξαναφάς κρέας;

Uncategorized

Υπάρχουν σίγουρα πέντε σοβαροί λόγοι που πρέπει να σε προβληματίσουν για το αν είναι καλό να περιλαμβάνεις το κρέας στη διατροφή σου. Κι αν δεν σε πείσουν, υπάρχει και η επιστημονική άποψη του Κλινικού Διαιτολόγου – Διατροφολόγου και επιστημονικού υπεύθυνου της Nutrimed  κ. Αναστάσιου Παπαλαζάρου, που μάλλον θα σε σοκάρει.

Πέντε λόγοι για αποχή:

  • Η μεγάλη κατανάλωση (αυξημένη πρόσληψη κορεσμένων λιπαρών) μπορεί να οδηγήσει σε καρδιαγγειακά νοσήματα, καρκίνοδιαβήτη και άλλα  προβλήματα υγείας.
  • Τα ζωικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων και των ψαριών ιχθυοτροφείου, μπορεί  να περιέχουν ορμόνες, αντιβιοτικά και άλλα χημικά όπως διοξίνη, παράσιτα και μικρόβια. Επίσης ψάρια που έχουν αλιευτεί σε μολυσμένα νερά μπορεί να περιέχουν μόλυβδο και υδράργυρο.
  • Υποφέρει ο πλανήτης. Έρευνες Αμερικανών επιστημόνων έχουν δείξει ότι τα ίδια τα εκτρεφόμενα ζώα απελευθερώνουν από το πεπτικό τους σύστημα μεγάλες ποσότητες μεθανίου, το οποίο ανήκει στα αέρια που προκαλούν την υπερθέρμανση του πλανήτη, 23 φορές πιο ισχυρό από το διοξείδιο του άνθρακα. Η παραγωγή ενός κιλού βοδινού κρέατος προκαλεί την εκπομπή 36,4 κιλών διοξειδίου του άνθρακα! Επίσης, έρευνα Ιαπώνων επιστημόνων έδειξε ότι η παραγωγή ενός κιλού βοδινού κρέατος απελευθερώνει περισσότερα αέρια του θερμοκηπίου από το να οδηγεί κανείς επί τρεις ώρες έχοντας αφήσει όλα τα φώτα στο σπίτι αναμμένα. Τέλος, για την εκτροφή και τη μεταφορά κρέατος απαιτούνται μεγάλα φορτία ενέργειας.
  • Θα χάσεις κιλά. Μελέτη που δημοσιεύθηκε στην «American Journal of Clinical Nutrition» υποστηρίζει ότι τρώγοντας λιγότερο κρέας εξασφαλίζουμε την διατήρηση μιας υγιούς σιλουέτας. Αυτό προέκυψε από ευρωπαϊκή έρευνα που διενεργήθηκε σε περίπου 400.000 ενηλίκους και η οποία αποκάλυψε ότι η κατανάλωση του κρέατος συνδέεται με την αύξηση βάρους, ακόμα και μεταξύ ατόμων που καταναλώνουν τις ίδιες θερμίδες.
  • Υπάρχει και η ηθική πλευρά (σοβαρότατη). Γιατί τρώμε φυτοφάγα φιλήσυχα ζώα όπως το μοσχάρι ή το αρνί και δεν τρώμε σκύλο ή γάτα;

Η επιστημονική (σοκαριστική) άποψη

«Είναι γνωστό ότι η μεγάλη κατανάλωση κρέατος είναι επιζήμια για την υγεία. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι οι επίσημες συστάσεις περιορίζουν την πρόσληψη κόκκινου κρέατος σε περίπου μια φορά ανά 2 βδομάδες. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι πως, για να απολαύσουμε εμείς το κρέας μας, ζωντανοί οργανισμοί ταλαιπωρούνται, ζώα που για άλλους λαούς θεωρούνται κατοικίδια, από εμάς τρώγονται. Φανταστείτε κάποιους πληθυσμούς να έτρωγαν τους σκύλους τους, τα συμπαθή αυτά τετράποδα που εμείς βγάζουμε κάθε μεσημέρι βόλτα στο Κολωνάκι… Τι γνώμη θα σχηματίζαμε για αυτούς;», υπογραμμίζει ο κ. Παπαλαζάρου.

Ψήφος διατροφής

«Πέρα όμως απ΄ αυτό, μεγάλη σημασία έχει και η υγεία των ζώων που καταναλώνουμε. Για παράδειγμα, η κότα που τρώμε στις πόλεις δεν έχει καμιά σχέση με την αντίστοιχη κότα που μεγαλώνει στο χωριό. Η πρώτη είναι μια μεταλλαγμένη κότα, που έχει αναπτυχθεί 3 φορές πιο γρήγορα με πολλά αντιβιοτικά και ορμόνες, ζώντας σε ένα περιβάλλον όπου ούτε τα φτερά της μπόρεσε ποτέ να ανοίξει, να θυμηθεί για λίγο τη φύση της». Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται: «Μας ενδιαφέρει να ξέρουμε αν το ζώο που τρώμε είναι υγιές ή όχι; Αν έχει αντιβιοτικά ή άλλα φάρμακα στο σώμα του; Έχει καμιά σχέση με τα άλλα ζώα που μεγαλώνουν τρώγοντας ό,τι η φύση τους παρέχει στα λιβάδια χωρίς περιορισμούς χώρου; Τέλος μας νοιάζει πώς αυτά οδηγήθηκαν στο σφαγείο και κάτω από ποιες συνθήκες θανατώθηκαν για να τα απολαμβάνουμε εμείς στο πιάτο μας; Το τι επιλέγουμε να φάμε είναι μια καθημερινή ψήφος που δείχνει όχι απλώς γευστικές επιλογές, αλλά καταδεικνύει και μια συμφωνία ή μη με τον τρόπο που η βιομηχανία τροφίμων έχει επιλέξει να δημιουργεί τα προϊόντα της. Αν, για παράδειγμα, επιλέξετε να αγοράσετε ένα μπλουζάκι από την Κίνα, ψηφίζετε υπέρ του φθηνού προϊόντος, αλλά όχι μόνο. Ψηφίζετε επίσης υπέρ της παιδικής εκμετάλλευσης, αφού οι κινέζικες βιομηχανίες, ως γνωστόν, χρησιμοποιούν παρανόμως ανήλικα παιδιά στην παραγωγική διαδικασία. Ομοίως, αν επιλέγετε extentions για τα μαλλιά σας, ψηφίζετε υπέρ της εκμετάλλευσης αθώων ανήλικων κοριτσιών στην Ινδία, που τα ξυρίζουν για να τα απολαμβάνετε εσείς ως προέκταση των τριχών σας (με κάποιες πιθανότητες να μην πετύχει κιόλας στο δικό σας μαλλί).  Και επίσης, αν ο καλός σας σας δωρίσει ένα μονόπετρο, μην είστε σίγουρες ότι το δικό σας δεν αφορά τα περίφημα «ματωμένα διαμάντια» της Σιέρα Λεόνε και της Λιβερίας.  Μπορεί να μη μας νοιάζει, αλλά οπωσδήποτε πρέπει να ξέρουμε πριν επιλέξουμε, πριν ψηφίσουμε. Έτσι συμβαίνει και με την τροφή. Επιλέγετε το φθηνό κοτόπουλο, αλλά γνωρίζετε τις λεπτομέρειες και τον δρόμο που ακολουθεί μέχρι να φτάσει στο πιάτο σας;».

Η θεωρία του  «αρχέγονου φόβου της πείνας»

«Ο άνθρωπος για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια έχει μάθει ότι, για να τραφεί, πρέπει να κυνηγήσει την τροφή του. Επίσης έχει μάθει πως, όταν βρίσκει μεγάλες ποσότητες τροφής,  πρέπει να τις καταναλώσει, γιατί αυτό θα τον βοηθήσει σε περιόδους ασιτίας, σε περιόδους δηλαδή που η αναζήτηση τροφής θα είναι ανεπιτυχής. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία του «αρχέγονου φόβου της πείνας», πιθανολογείται ότι η συμπεριφορά του «Όσο βρίσκω τροφή, τρώω» έχει αποτυπωθεί στα γονίδιά μας και θα χρειαστούν πολλές γενιές για να αλλάξει αυτό. Γίνεται δηλαδή αντιληπτό ότι, ενώ η υπερκατανάλωση τροφής  για τους προγόνους μας ήταν ουσιαστικά θέμα επιβίωσης, καθώς έτσι δημιουργούσαν  απόθεμα για τις δύσκολες μέρες, σήμερα αποτελεί μάλλον μια πιθανή αιτία για  την τεράστια αύξηση της παχυσαρκίας. Κάποτε ο άνθρωπος κυνηγούσε την τροφή του, σήμερα η τροφή κυνηγά τον άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι περισσότερα από 11 δισεκατομμύρια δολάρια ξοδεύονται σήμερα από τις βιομηχανίες τροφίμων προσπαθώντας να μας πείσουν να αγοράσουμε τα προϊόντα τους».

Όλα για τη γεύση…

«Αποκλειστικό κριτήριο της βιομηχανίας τροφίμων αποτελεί η γεύση. Όσο πιο γευστικό είναι το χάμπουργκερ τόσο περισσότερο θα πουλήσει και τόσο μεγαλύτερο κέρδος θα αποφέρει στη βιομηχανία. Για να επιτευχθεί αυτό, επιστρατεύεται ο μαγικός συνδυασμός λίπος + αλάτι. Μαγιονέζες και άλλες λιπαρές σάλτσες μαζί με πολύ αλάτι και άλλα μπαχαρικά καλύπτουν την όχι καλή ποιότητα κρέατος προσφέροντας ένα τελικό προϊόν στον καταναλωτή με πολλή γεύση, χαμηλό κόστος, άφθονες θερμίδες και εγγυημένες πιθανότητες παχυσαρκίας.

Κάποιοι λένε ότι ζούμε στις μεταπολεμικές γενιές που στερήθηκε το κρέας και τώρα το υπερκαταναλώνει, κάποιοι άλλοι ότι απλώς είμαστε θύματα του εξαιρετικού μάρκετινγκ των βιομηχανιών παραγωγής και προώθησης κρέατος. Ό,τι πάντως και να συμβαίνει, καλό θα είναι να ξέρουμε το τι τρώμε.

Ξέρουμε τι τρώμε;

«Στην Αμερική τα τελευταία 30 χρόνια η κατανάλωση μοσχαρίσιου κρέατος έπεσε στο1/4 αυτής που ήταν το 1975, όταν γνωστοποιήθηκε ότι τα μοσχαράκια αποχωρίζονται αμέσως μετά τη γέννησή τους από τις μητέρες τους, συχνά γίνονται αναιμικά, δεν τρώνε, δεν κινούνται και διατηρούνται σε τόσο στενά κλουβιά που ούτε να γυρίσουν μπορούν. Οι συνθήκες διαβίωσης των ζώων είναι πραγματικά απαράδεκτες. Όπως αναφέρει ο Peter Cheeke, καθηγητής Ζωολογίας και συγγραφέας πολλών βιβλίων, στο πρόσφατο εγχειρίδιό του Contemporary Issues in Animal Agriculture: «Όσο λιγότερα γνωρίζει ο καταναλωτής για ο κρέας που έχει στο πιάτο του, τόσο το καλύτερο γι’ αυτόν…».

Το κοτόπουλο είναι το φθηνότερο κρέας και η κατανάλωσή του σχεδόν διπλασιάστηκε από το 1970.  Έχετε όμως επισκεφτεί ποτέ σας πτηνοτροφείο; Αν ναι, σίγουρα θα θυμάστε τη χαρακτηριστική μυρωδιά της αμμωνίας από τα  κόπρανα των πουλερικών. Η αμμωνία αυτή εισπνέεται από τα πτηνά δημιουργώντας πολύ συχνά χρόνια αναπνευστικά προβλήματα, πληγές στα πόδια τους και οίδημα στο στήθος. Αν αναρωτιέστε γιατί κάτω από αυτές τις συνθήκες οι κότες δεν κάθονται να ξαποστάσουν λιγάκι για να μην κουράζονται όρθιες, η απάντηση σοκάρει: Ο χώρος που τους αναλογεί  δεν ξεπερνά τις διαστάσεις μιας κόλλας Α4 και δεν μπορούν όχι τα φτερά τους να ανοίξουν, αλλά ούτε να καθίσουν καλά-καλά. Σήμερα οι κότες μεγαλώνουν 3 φορές πιο γρήγορα από ό,τι πριν από 50 χρόνια τρώγοντας το 1/3 της τροφής που θα έτρωγαν παλιότερα. Αντιλαμβάνεται κανείς πως αυτή η γρήγορη ανάπτυξη σε συνδυασμό με τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν οι περισσότερες κότες, κάνουν τη ζωή τους ανυπόφορη. Μάλιστα ο John Webster, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Bristol, αναφέρει ότι οι κότες ζουν το τελευταίο 20% της ζωής τους κάτω από ανυπόφορους πόνους, το 90% έχει προβλήματα στα πόδια του, ενώ περισσότερο από το ¼ αυτών αντιμετωπίζει προβλήματα στα κόκαλα. Οι συνθήκες σφαγής σίγουρα δεν μπορούν να αποτελούν αντικείμενο αναφοράς σε ένα τέτοιο άρθρο και το μόνο ίσως που θα μπορούσε να αναφερθεί είναι ότι τα πτηνά είναι σε πλήρη συνείδηση την ώρα της σφαγής τους, αντιλαμβανόμενα πλήρως τον πόνο. Ο Γκάντι είχε αναφέρει κάποτε:  «Το μεγαλείο της ανθρωπότητας και η πρόοδος της ηθικής μπορούν να κριθούν από τον τρόπο με τον οποίο κάθε κοινωνία μεταχειρίζεται τα ζώα της». Παράλληλα ας μη ξεχνάμε και τα πρόσφατα κρούσματα της γρίπης των πτηνών (προερχόμενο από το στέλεχος Η5Ν1), που ευτυχώς δεν είχαν πολλά θύματα. Όσο ο ιός βέβαια μπορεί να μεταλλάσσεται, πάντα θα πλανάται ο φόβος μιας μεγάλης επιδημίας όπως αυτής του 1918, γνωστότερης και ως ισπανικής γρίπης (Spanish flu), όπου περισσότεροι από 50 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως έχασαν τη ζωή τους από τη μετάδοση του στελέχους Η1Ν1 του ιού της γρίπης από τα πτηνά στον άνθρωπο».

Τι βάζεις στο σάντουιτς;

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι κρέας είναι το μπέικον, το ζαμπόν ή το σαλάμι που βάζεις στο σάντουιτς; Αν όχι, καλά κάνεις, γιατί αν το γνώριζες, μάλλον δεν θα συνέχιζες να το κάνεις.

«Έχετε μήπως δει πρόσφατα κάποιο χοιροστάσιο; Μάλλον όχι, γιατί δεν θα αντέχατε να πλησιάσετε. Πώς να αντέξετε άλλωστε, αφού το γουρούνι παράγει τετραπλάσιο όγκο κοπράνων από ό,τι ο άνθρωπος. Αν αναλογιστεί κανείς πόσο συχνά καθαρίζονται οι χώροι, τότε ευλόγως η απάντηση που αφορά την επίσκεψη σε ένα τέτοιο εργοστάσιο θα ήταν αρνητική. Τα γουρούνια είναι συχνά εγκλωβισμένα σε ένα μικρό χώρο και η αντίδρασή τους είναι να χτυπούν με μανία τους τοίχους επιζητώντας την ελευθερία τους. Δείγμα άγχους και στρες, όπως λένε οι ειδικοί. Για το λόγο αυτό τους χορηγείται ένα αντιβιοτικό στην τροφή τους, η τετρακυκλίνη, ώστε να ηρεμούν και να μην αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει γύρω τους. Παράλληλα, στα πλαίσια του προσοδοφόρου κανόνα «όσο πιο γρήγορα μεγαλώνει το ζώο τόσο πιο επικερδές είναι», τους χορηγούνται ορμόνες που επιταχύνουν την ανάπτυξή τους. Έτσι το «αγνό» γουρουνάκι, που το τρώμε με τόσες διαφορετικές μορφές, έχει εμβολιασθεί με αντιβιοτικά και ορμόνες που ίσως (;) και να κάνουν το κρέας του πιο νόστιμο».

Home Snacks Delivery from VarietyFun

Όλα αυτά σου φαίνονται αηδιαστικά; Πού να διαβάσεις τη συνέχεια…

Ο κ. Παπαλαζάρου μας πληροφορεί ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα μοσχάρια, τα οποία μεγαλώνουν πιο γρήγορα με τη βοήθεια συνθετικών ορμονών, ενώ τους χορηγούνται και αντιβιοτικά προκειμένου να αποφευχθούν αρρώστιες που προκύπτουν από τις συνθήκες διαβίωσής τους.

«Η τροφή τους είναι μείγμα διαφόρων συστατικών φυτικής προέλευσης, όπως καλαμπόκι, δημητριακά, σόγια, αλλά και μη φυτικών. Όμως το πεπτικό σύστημα των μηρυκαστικών είναι φτιαγμένο για να μεταβολίζει κατά  βάση χόρτα και όχι  όλα τα υπόλοιπα που τα ταΐζουν, για να αυξηθεί το βάρος τους γρήγορα. Είναι σαν να ταΐζεις έναν άνθρωπο μόνο καραμέλες και γλυκά. Το βάρος του θα αυξηθεί γρήγορα, αλλά πόσο υγιής θα είναι; Είναι άλλωστε τόσο πρόσφατο το σύνδρομο των τρελών αγελάδων που έπληξε τη Μ. Βρετανία στις αρχές της δεκαετίας του 90, όταν αγελάδες τράφηκαν με κρέας από πρόβατα. Η δράση της επικίνδυνης πρωτεΐνης Prion καταστρέφει τα κύτταρα του εγκεφάλου,  αφήνοντας μικρές τρύπες στον ιστό του (σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια). Ιστορικά και μόνο 150 περίπου θάνατοι γνωστοποιήθηκαν από αυτή την ασθένεια (Creutzfeldt-Jacod disease)», τονίζει.

Εχθρός της καρδιάς

Και συμπληρώνει: «Εκτός όλων αυτών, το κόκκινο κρέας είναι πλούσιο σε λίπος και μάλιστα σε κορεσμένο λίπος, το οποίο από πολλές μελέτες έχει αποδειχθεί ότι είναι ουσιαστικός εχθρός της καρδιάς αυξάνοντας τα επίπεδα της κακής χοληστερόλης. Παράλληλα, από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70 έχουν δει το φως της δημοσιότητας έρευνες που συσχετίζουν την κατανάλωση κόκκινου κρέατος με διάφορες μορφές καρκίνου. Καίτοι δεν είναι ξεκάθαρο ακόμα και σήμερα αν ευθύνονται γι΄ αυτό η πρωτεΐνη, το λίπος, το κορεσμένο λίπος ή διάφορες καρκινογόνες ουσίες που παράγονται κατά την επεξεργασία του σε υψηλές θερμοκρασίες, ωστόσο η συσχέτιση είναι ισχυρή. Έτσι σήμερα οι ειδικοί λένε ότι η κατανάλωση κόκκινου κρέατος μάλλον αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου στο κατώτερο τμήμα του εντέρου και στο ορθό και πιθανώς αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου του στήθους, των νεφρών, του προστάτη και του παγκρέατος. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι οι χορτοφάγοι έχουν πολύ λιγότερα περιστατικά καρκινογένεσης. Όμως και η παρουσία του λίπους στο κρέας αυξάνει κατά πολύ τη θερμιδική του αξία καθιστώντας το ένα παχυντικό τρόφιμο. Ας μη ξεχνάμε ότι οι περισσότερες από τις μισές θερμίδες μιας μπριζόλας προέρχονται από το λίπος της. Η συσχέτιση του κρέατος με την παχυσαρκία δεν σταματά εδώ. Τις περισσότερες φορές η μπριζόλα ή το κοτόπουλο σερβίρονται με πολύ αλάτι, μουστάρδα, κέτσαπ ή μαγιονέζα. Να θυμάστε το εξής: το μεγαλύτερο… σεντόνι γεύσης είναι η μουστάρδα, το κέτσαπ και η μαγιονέζα. Επειδή έχουν τόσο ισχυρή γεύση, σκεπάζουν τη γεύση του κρέατος. Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο στα φαστ-φουντ και στα σουβλατζίδικα: Για να καλυφθεί η κακή ποιότητα κρέατος, όπου υπάρχει, το υπερφορτώνουν με αλάτι και διάφορες σάλτσες. Επίσης και η μεγάλη κατανάλωση αλατιού είναι επιβλαβής για την υγεία μας, καθώς και αυτή σχετίζεται με την εμφάνιση διαφόρων μορφών καρκίνου, κυρίως του πεπτικού συστήματος. Τέλος, η μεγάλη κατανάλωση κρέατος φαίνεται να σχετίζεται με τη συρρίκνωση του συνολικού μήκους της ανθρώπινης ζωής».

Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς κρέας;

«Φυσικά», λέει ο κ. Παπαλαζάρου. «Λόγω της ειδικότητάς μου γνωρίζω ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει αν δεν τρώει κρέας, χωρίς να εμφανίζει κάποια έλλειψη σε θρεπτικά συστατικά, αρκεί τα διαιτολόγιό του να είναι καλά σχεδιασμένο. Φτάνει να κάνει τους σωστούς συνδυασμούς και η διατροφή του να είναι πλούσια σε φρούτα, λαχανικά, όσπρια, δημητριακά και ξηρούς καρπούς».

Χαλκός: Ένα μέταλλο που αφανίζει όλα τα μικρόβια!

Uncategorized

Στην αρχαιότητα ο χαλκός αντιπροσώπευε για τους Αιγύπτιους την αιώνια ζωή, την υγεία και την ευημερία και χρησιμοποιούνταν για τη θεραπεία λοιμώξεων και την αποστείρωση του νερού. Ο Ιπποκράτης αντιμετώπιζε με χαλκό (ή χαλκό και μέλι) ανοιχτές πληγές και δερματικά προβλήματα, ενώ Ρωμαίοι, Αζτέκοι, Πέρσες, Ινδοί και Μογγόλοι τον είχαν πρώτο και καλύτερο για έλκη και μολύνσεις. Άραγε πόσο χρήσιμο είναι σήμερα για την υγεία το παλαιότερο μέταλλο στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού;

Τα βακτήρια τον τρέμουν!

Ο χαλκός δεν κάνει μόνο για καλώδια και ηλεκτρομαγνητικές εφαρμογές, αλλά επίσης καταστρέφει (με ασφάλεια και απόλυτη επιτυχία) περισσότερο από το 99,9% όλων των βακτηρίων, ακόμα και τα πιο ανθεκτικά, όπως ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος. Και όλα αυτά μέσα σε 10 λεπτά έως 2 ώρες, αρκεί οι ευαίσθητοι, βλαβεροί μικροοργανισμοί να έρθουν σε επαφή με την επιφάνειά του. Άρα υπερέχει και ξεχωρίζει, επειδή κανένα υλικό δεν μπορεί να πλησιάσει την αντιμικροβιακή αποτελεσματικότητά του. Ίσως γι’ αυτό στις επιδημίας χολέρας στο Παρίσι (1832-1852) οι εργαζόμενοι στον χαλκό είχαν ανοσία στην ασθένεια. Πολλά επίσης έχουν λεχθεί και για την έντονη αντικαρκινική του δράση, παρατηρημένη ήδη από το 1912 σε Γερμανία, Γαλλία και Αγγλία.

Κάνει τα μικρόβια… σουρωτήρι

Το κόκκινο μέταλλο έχει καταπλήξει τους επιστήμονες με τις ιδιότητές του, αφού σαρώνει στην κυριολεξία όποιον μολυσματικό παράγοντα βρεθεί στον δρόμο του. Ο τρόπος που το κάνει είναι εκπληκτικός. Πρώτα τρυπάει την εξωτερική μεμβράνη των βακτηρίων κάνοντάς την σαν… σουρωτήρι και στη συνέχεια τα εμποδίζει να τραφούν και να πολλαπλασιαστούν ή έστω να επισκευάσουν τη χαλασμένη μεμβράνη τους.

Free Credit Card Processing from NadaPayments

Πιάσε χαλκό και μη φοβάσαι

Ο χαλκός έχει χρησιμοποιηθεί για αιώνες από τους ανθρώπους σε πολλές εφαρμογές. Η λατινική ονομασία του cuprum (αρχικά сyprium = από την Κύπρο) του δόθηκε επειδή βρισκόταν σε αφθονία στην Κύπρο. Σήμερα στα νοσοκομεία πολλών χωρών (και της Ελλάδας) χρησιμοποιείται ο λεγόμενος αντιμικροβιακός χαλκός που αποτελείται από διάφορα ανθεκτικά κράματα του μετάλλου. Όπως υποστηρίζει μάλιστα ο καθηγητής μικροβιολογίας Bill Keevil, πρόεδρος Περιβαλλοντικής Υγείας στο πανεπιστήμιο του Southampton, η τοποθέτηση επιφανειών από χαλκό επάνω σε αντικείμενα που αγγίζουμε καθημερινά μέσα σε δημόσια κτίρια και οχήματα μαζικής μεταφοράς (π.χ. χειρολαβές, πόμολα και διακόπτες) θα μπορούσε να μειώσει την ταχεία παγκόσμια διάδοση των πολυανθεκτικών μικροβίων.

Όχι στο μαγείρεμα – ναι στο νερό

Αντίθετα, το μαγείρεμα σε σκεύη από χαλκό (μπακίρια) είναι επικίνδυνο για την υγεία. Η χρήση τους έχει εγκαταλειφθεί επειδή, όταν ο χαλκός έρθει σε επαφή με όξινες τροφές σε υψηλές θερμοκρασίες, ενδέχεται να διαβρωθεί και να μολύνει το φαγητό με τοξικά οξείδια που προκαλούν δηλητηρίαση. Έτσι σήμερα τα σπάνια πλέον χάλκινα σκεύη καλύπτονται με επίστρωση είτε κασσίτερου (γανώνονται) είτε ανοξείδωτου χάλυβα. Όμως ο χαλκός και τα κράματά του όχι μόνο δε μολύνουν το πόσιμο νερό αλλά το αποστειρώνουν κιόλας, γι’ αυτό και χρησιμοποιούνται στα δίκτυα υδροδότησης.