Το είχε πει ο Χάρρυ Κλυνν παλιότερα με το απαράμιλλο καυστικό του χιούμορ και είναι πέρα ως πέρα αληθινό: «Ποιο ελληνοτουρκικό και ποιο ελληνοβαλκανικό… Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι το ελληνοελληνικό» (βέβαια, τότε που είπε τη φράση, δεν υπήρχε το ελληνοευρωπαϊκό…).
Έχουμε πρόβλημα σοβαρό, διαρκείας, πολύπλοκο, περίεργο, μαφιόζικο, που από όπου κι αν το πιάσεις, βρομάει…
Σε τούτο τον τόπο μάθαμε (από τα πολύ παλιά χρόνια) ότι είναι καλύτερα να περπατάμε απαλά, να μη σηκώνουμε ούτε πετραδάκι στο διάβα μας, γιατί ξέραμε (ή υποψιαζόμασταν) ότι από κάτω όλο και κάποιον Έλληνα της ντροπής θα βρίσκαμε. Κάποιον από τους χιλιάδες τύπους (από όλα τα κοινωνικά στρώματα) που κυκλοφορούν σ΄ αυτή τη χώρα νομίζοντας πως είναι τσιφλίκι τους και μπορούν να την (ή να μας) κάνουν ό,τι θέλουν. Που ως θεοί σε ένα δικό τους μικροσύμπαν πονηριάς και εκμετάλλευσης, καταφχαριστιούνται να κολλάνε τη ρετσινιά του αχαΐρευτου, του κλέφτη, του καλοπερασάκια σε έναν ολόκληρο λαό και να βλέπουν τα ξερά να καίγονται μαζί με τα χλωρά.
Μάθαμε ότι είναι καλύτερα να μην τους ξετρυπώνουμε, για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Όμως αυτό δεν έβγαλε πουθενά. Έτσι τώρα είναι καλύτερα να αρχίσουμε να περπατάμε πιο δυναμικά κλωτσώντας τις πέτρες στο πέρασμά μας. Να δούμε τότε, θα έχουν τόπο να κρυφτούν όλοι αυτοί;
Βιβή Πασπαλάρη