Φωτό: Ιφ.Βαρδοπούλου
Ο καρκίνος θα πρέπει να πάψει να ονομάζεται ανίατη ασθένεια, αφού πλέον είναι σε μεγάλο βαθμό ιάσιμη, ιδιαίτερα στα πρώιμα στάδια. Θα πρέπει να αποκαλείται με το όνομά του και όχι με τις διάφορες ονομασίες – ταμπού που του αποδίδουν τα M.M.E., με αποτέλεσμα να δημιουργούν κοινωνικό στίγμα και κακή ψυχολογία στους ασθενείς. Το προσδόκιμο ζωής των ασθενών, επίσης, δεν καθορίζεται από ιατρικές εκτιμήσεις και στατιστικές, αλλά από την απόφαση του Δημιουργού της ζωής και μόνον. Αυτό ισχυρίζεται ο γυμναστής Παναγιώτης Μιχαήλ, ιδρυτής της βραβευμένης μη κερδοσκοπικής οργάνωσης «Μείνε δυνατός», η οποία παρέχει ψυχολογική στήριξη (τηλεφωνικά, 
διαδικτυακά και προσωπικά) και μεγάλο φάσμα πληροφοριών σε νοσούντες από καρκίνο, αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο. Ο ίδιος, έχοντας βγει αλώβητος από την τριπλή μάχη που έχει δώσει για την υγεία του από νεαρή ηλικία, οπλισμένος με πείσμα, δύναμη και ξεκάθαρη άποψη, πιστεύει ότι αντί να χάνουμε ενέργεια μέσω του φόβου, καλύτερα να γνωρίζουμε για τον καρκίνο. Γι’ αυτό και αποφάσισε να προσφέρει σε όλους όσα εκείνος δεν μπόρεσε να βρει όταν πραγματικά τα χρειαζόταν ως καρκινοπαθής: Την απάντηση στις απορίες του και ένα κατάλληλο υποστηρικτικό περιβάλλον. Θέλοντας ακόμα να ενισχύσει ψυχικά όσους περνούν την περιπέτεια της νόσου, έκλεισε τις εμπειρίες του στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Είμαστε τουρίστες» (εκδόσεις Μελίχρυσος). Και δεν είναι ο μόνος, αλλά ένας ανάμεσα σε πολλούς νικητές, όπως αποδεικνύεται στο forum του ιστότοπου της οργάνωσης. Για τα βιώματά του και την άποψή του για τη ζωή μίλησε στο Goldenmag.gr:
Πρέπει να βλέπουμε τη ζωή σαν ένα ταξίδι αναψυχής
«Το βιβλίο Είμαστε τουρίστες είναι μια στάση ζωής για μένα. Γιατί θεωρώ ότι αν αντιμετωπίζαμε το ταξίδι μας σε αυτή τη ζωή ως τουρίστες – και όχι ως μόνιμοι κάτοικοί της- θα ήμασταν πολύ, μα πάρα πολύ ευτυχισμένοι στην καθημερινότητά μας. Και να γιατί: Ένας τουρίστας πάει διακοπές για λίγες ημέρες σε ένα μέρος. Τι φροντίζει να κάνει μέσα σε αυτό το διάστημα; Να ζήσει στο έπακρο την κάθε ημέρα, βιώνοντας κάθε νέα εμπειρία που μπορεί να εισπράξει από αυτές τις διακοπές, γιατί ξέρει ότι σε μερικές ημέρες θα τελειώσουν. Αν λειτουργούσαμε έτσι σε όλη μας τη ζωή, θα αγαπούσαμε περισσότερο, θα φροντίζαμε περισσότερο, θα κάναμε περισσότερα πράγματα για τους συνανθρώπους μας, θα δίναμε μεγαλύτερα κομμάτια από την ψυχή μας, δεν θα φοβόμασταν να αγγίξει ο ένας τον άλλο, θα κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο στα μάτια, δεν θα υπήρχε υποκρισία, αλλά αυθεντικότητα».
Μου το έλεγε ο παππούς μου
«Αυτό το ανακάλυψα και το ανέλυσα στην πορεία της ζωής μου», συνεχίζει. «Το είχα πρωτοακούσει από τον παππού μου, ο οποίος ήταν μοναχός στην Πάφο της Κύπρου. Όταν τον επισκεπτόμουν μικρός, μου έλεγε: «Παναγιώτη, να μην ξεχνάς στη ζωή σου: Είμαστε τουρίστες». Η ίδια η ζωή με βοήθησε αργότερα να καταλάβω τι εννοούσε».
Μετατρέποντας τον φόβο σε έμπνευση
«Σε αυτό το ταξίδι «διακοπών», όταν πρωτοσυναντάς μια δυσκολία που απειλεί τη ζωή σου, όπως μια ασθένεια, η πρώτη φυσική αντίδραση είναι ο φόβος. Για μένα το συναίσθημα αυτό ήρθε για πρώτη φορά στα 17 μου χρόνια, όταν μου έγινε διάγνωση για μια σπάνια ασθένεια του νευρικού συστήματος. Τότε αντιμετώπισα τον φόβο του αγνώστου, όντας μέσα σε ένα νοσοκομείο για 3 μήνες, χωρίς οι γιατροί να μπορούν να μου πουν τι έχω και ποια θα είναι η εξέλιξη. Τελικά τα περίφημα στατιστικά των γιατρών είπαν ότι αντιμετώπιζα μια αρρώστια η οποία είτε θα με οδηγούσε στο θάνατο είτε σε μόνιμη παραλυσία είτε, στην καλύτερη περίπτωση, μετά από 2 χρόνια θα έμενα παράλυτος κατά 60-70%. Αφού πέρασα όλα τα στάδια του εκνευρισμού, της απομόνωσης και της απορίας «γιατί σε εμένα;», έφτασα στον πάτο. Και αυτό είναι χρήσιμο, πιστεύω, γιατί, όταν πιάνεις πάτο, κάπου στέκεσαι. Το αν θα χρησιμοποιήσεις εποικοδομητικά αυτόν τον πάτο έχει σχέση με το πόσο δυνατά όνειρα έχεις στη ζωή σου και πόσο την αγαπάς. Άλλοι επιλέγουν αυτόν τον πάτο σαν το μελλοντικό τους σπίτι. Εγώ είχα ένα ισχυρό όνειρο, να ξαναγίνω αθλητής, αυτό που ήμουν πριν ασθενήσω», εξηγεί.
Οι στατιστικές δεν είναι οδηγοί του μέλλοντός μας
«Άρα το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνεις είναι να ανακαλύψεις το δικό σου όνειρο», υποστηρίζει. «Όταν έχεις το δικό σου ζωντανό όνειρο, βλέπεις τα χρώματά του, το αισθάνεσαι, το μυρίζεις, είσαι καταδικασμένος να το πετύχεις. Μόλις το προσδιορίσεις στον εγκέφαλό σου, χρειάζεται δράση. Εγώ οραματιζόμουν συνεχώς τον εαυτό μου να περπατάει, να γυμνάζεται στο μονόζυγο, να κάνει ασκήσεις εδάφους και προσπαθούσα συνεχώς να περπατήσω. Έπεφτα αλλά ξανασηκωνόμουν, γιατί με πίεζε το όνειρο. Δεν επέτρεψα σε καμία ιατρική στατιστική να γίνει ο οδηγός του μέλλοντός μου. Άφησα οδηγό το όνειρό μου. Αυτό είχε σαν συνέπεια, 9 μήνες μετά τη διάγνωση, να είμαι 100% υγιής. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ένα χρόνο αργότερα έδωσα εξετάσεις στη Γυμναστική Ακαδημία και πέρασα με την πρώτη. Μετέτρεψα λοιπόν το φόβο μου σε έμπνευση και αυτό ήταν που με έκανε καλά».
Επαναπροσδιορισμός αξιών
«Κατόπιν η ζωή μου κύλισε ομαλά», συνεχίζει. «Έγινα γυμναστής, δούλεψα σε γυμναστήρια και στο απόγειο της καριέρας μου, εκεί που όλα πήγαιναν καλά, ήρθε η δεύτερη φουρνιά δυσκολιών στη ζωή μου. Τελείως τυχαία ανακάλυψα ότι είχα καρκίνο των όρχεων σε πρώτο στάδιο. Δεν κατάλαβα αμέσως γιατί ήρθε αυτό στη ζωή μου. Για να επαναπροσδιορίσω πράγματα που είχα ξεχάσει, να μάθω να εκτιμώ όσα είχα λησμονήσει ίσως με τον καιρό; Πάντως με οδήγησε να καταλάβω ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο στη ζωή. Μέχρι τότε πίστευα ότι ο καρκίνος ήταν συνυφασμένος με το θάνατο. Όμως έπεσε στα χέρια μου η αυτοβιογραφία του φημισμένου πρωταθλητή ποδηλασίας Lance Armstrong, ο οποίος ξεπέρασε τον τετραπλό διαγνωσμένο καρκίνο από τον οποίο έπασχε και κέρδισε 7 φορές τον ποδηλατικό γύρο της Γαλλίας. Τότε αισθάνθηκα ότι μπροστά του εγώ είχα μια απλή γρίπη. Η ιστορία αυτού του ανθρώπου με ενέπνευσε να μετατρέψω τον φόβο μου σε ένα νέο όνειρο. Να γράψω ένα βιβλίο, για να δώσω και εγώ με τη σειρά μου έμπνευση και κουράγιο σε έναν Έλληνα που θα το διαβάσει. Αυτό αποτέλεσε για μένα ένα είδος ψυχοθεραπείας. Εν τω μεταξύ είχα τελειώσει με τις θεραπείες μου και είχα επανέλθει στα φυσιολογικά. Πριν μπορέσω να το εκδώσω και ενώ είχε περάσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, μαθαίνω ότι έχω πάλι καρκίνο στους όρχεις. Ξανακάνω τη θεραπεία μου και συνειδητοποιώ ότι το βιβλίο πρέπει να κλείσει με την πρόσθεση ενός ακόμα κεφαλαίου, που να αφορά τη συνέχεια της περιπέτειάς μου».
«Μείνε δυνατός»
«Το σημαντικό είναι ότι κατά τη διάρκεια της εμπειρίας μου δεν συνάντησα κανένα υποστηρικτικό πλαίσιο, ούτε ακόμα και από την πολιτεία», αναφέρει. «Τότε, και ενώ είχα ξαναπιάσει πάτο για τρίτη φορά, όντας μόνος, με τον φιλικό κύκλο να έχει – ως συνήθως – αποχωρήσει, γεννήθηκε στο μυαλό μου ένα νέο σχέδιο: Να φτιάξω μια υποστηρικτική οργάνωση που όμοιά της δεν υπάρχει στην Ελλάδα, στηριγμένη στο σκεπτικό του τι θα ήθελα εγώ να έχω ως ασθενής. Την οργάνωση αυτή θα μπορούσε μέσω τηλεφώνου να καλεί όποιος θα είχε ανάγκη να μιλήσει με έναν ειδικό. Έτσι και αυτός ο φόβος μου μετουσιώθηκε τελικά σε ένα όνειρο και μια έμπνευση».
Η πρόληψη είναι σωτήρια
«Θεωρώ βέβαια ότι η πρόληψη είναι πολύ σημαντική στον καρκίνο», καταλήγει. «Εγώ είμαι χαρακτηριστικό παράδειγμα της αξίας της πρόληψης, αφού έσπευσα για θεραπεία αμέσως, στο πρώτο στάδιο. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η ενημέρωση είναι τόσο σημαντική».
*Ιστότοπος «Μείνε Δυνατός»: http://www.bestrong.org.gr/el/home/
*Εθνική τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης του «Μείνε Δυνατός» : 1069 (καθημερινά 10:00-19:00).